Efsunlu Kadınım

- Efsunlu Kadınım Siegim'e -

- Efsunlu Kadınım -

Geçmişle bağlantılarını koparmak nedir bilmiyorum. Ancak ben bu bilmediğimi uygulamaya çalışıyorum. Tek sorun arada geçen bir kaç yıl; yani kaybettiğim ve kaybettirdiğim bir kaç yıl.

Ama sorun bu kadar basit değil, yılları olduğu yerde sere serpe bırakıyorum, gelecek günlere de ağır bir buğran hakim. Kalıcı olan ise her iki kişinin yüreğindeki yıkılmışlık...

Artık her şeye razıyım. "Bir adam, bir kadın var içimde iyice anladım" der zarifoğlu "sevmek de yorulur"... Yorulmak mı bu uykuya koşar ayak çalışkanlığımız? Bilmiyorum her şey allak bullak, hiçbir şeyi tamamlayamıyorum. Yoruldum mu onu bile bilmiyorum. Önceleri heyecanla takip ettiğim ışık hüzmeleri ve çoçuk aldırmazlığıyla öldürdüğüm günler ve geceler yok artık. Şimdi ise çocukluğumdan kalma saçmalı tabancamla gece boyu avladığım, ikimizin payına düşen yıldızlar... Yıldızları ne kadar çok biriktirirsek kucağımızda, biz de o kadar parlıyoruz...

Düşlerimi yitiriyorum artık geceleri belki de. Gündüzleri ise sevemiyorum yokluğunla. Güneşin eşiğimden geçişi ve o senli şevkle kucakladığım zamanlarda yanıp sönmüyor eskisi gibi. Gölgelerinde yanan ayak izlerin gece ay ışığıyla yakıyor gözlerimi. Günler devrettikçe seviniyorum niye bilinmez. Yazımda bir kara düşeş olsa gerek beni mutlu kılan, zaman daralıyor havai fişekleri patlıyor gökyurdumda... Ben gittiğime seviniyorum, o bilindik hatıralara el değdirmeden, senli tarafımı karartmadan, envayi çeşit milletin dilinde sevmeyi öğrenip gidiyorum. Gecelerin en ağır saatleri söylenceye göre son çeyrek. Hakikat bu değil ki! Altı yüz yedi gündür cansız bedenim uyku katillerince vuruluyor; vakit eşit gün-gece aynı kefeye konup sanki yokedilmek istercesine bağlanıyorum aynı yağlı kazığa... Sanki yokedilmek isteniyorum... Yokoluyorum, bilerek kurulmuş bir tuzak sanki bu, dirhem dirhem düşürülüyorum senden. Hayattan bir adım fazlası olmaz! Ruhumun yanan derileri insanlığa sergilenmek üzere cımbızla iğdeli yolunuyor. Artık canım yanmıyor... Kronik bir mırıldanma benimki, geçmişin bana ulaşamayan acıları bu zamanı çekiyor olmalı...

Sevdanın tanımlayamadığım şiddetiyle tam sendelemiştim. Oysa ertelediğim tüm akbabalar deli ruhumun üzerinde şimdi. Gönlümde gerçekleşmeyen hicret ve asla sonsuzluğumdan sökmeyeceğim kalbimdeki gezgin kadın... Bu mağlûp halimde hicret gerçek oluyor, alıkonuluyorum gönlümden. Bedenim topyekün tüketiliyor. Artık ardımda bir iz kalır mı bilemiyorum...

Che Sieg
09 Şubat 2oo8"

Alıntı