nasılım?

İslamiyette bir müslümanın üç gün küslük yaşamaması gerektiği vurgulanır. Diğer insanlarla üç sınır koyulmuş ise insanın kendisiyle barışık olma sınırı kaç gundür düşünülmesi gerekir.
Ben ne insanlar gördüm üzerinde elbisesi yoktu, ben ne elbiseler gördüm içinde insan yoktu derken ünlü tasuvvuf üstadı elbesinin kısmen önemini ne güzelde vurgulamıştır. Yolda dostumuzu görsek hatrımızı sormadan “Nasılım?” sorusuyla karşılaşıyoruz. İnsan bu kadar da şekle önem vermez ki. Tamam çok iyisin dediğimiz de mutlu olmaları insanların haline üzülmemek elde değil. Günümüzde neler yaşanıyor, ülkemiz üzerinde oynanan oyunlardan bihaber olan insanların tek derdi giyim, kuşam olmuş. Maske çok mu önemlidir. Kişiliğinizden öne çıkan bez parçaları insanı neden bu kadar mutlu eder şaşıyorum. Bir ara çok kullanılan bir söz vardı “ Kroyum emme para bende “. İki kelime yan yana getirip kendini ifade edemezken insan, maddi gücüyle markalı elbiseler alıp bunu kişiliği gibi görmesi acınacak bir vaziyet değimlidir sizcede. Son dönemlerde yaptığımız en ufak bir buluş, ilmi bir çalışma olmazken Dubai Şeyh’lerinin hanımlarına iç çamaşırı dikmede yarışır olmamız beyinsel deprem yaşatıyor bende. Karakara düşünüyorum noluyoruz diye…
“Nasılım?”.. Her zaman ki gibisin işte. Sadece üniforman farklı. Ben birine soracak olsam ki sormam insanlar kendisi söylesin diye beklerim, nasılım? Dersem bile görüşlerimden, hayata bakışımdan, saygımdan sevgimden bahsetmesini beklerim. Parayla kişilik alınamaz ki benim nasıl oluşum mağaza vitrinlerinde satılamaz. İşyerine gelen bayan günaydın arkadaşlar dedikten sonra bugün nasılım diye sorması kendine küs olan aynayla barışamayan zihniyetlerin bir ürünü değimlidir. Bana bir başkasının vereceği puan neden beni mutlu etsin, benim hoşuma gidiyorsa üstümdeki bunu karşımda ki de beğenmek zorunda mı? Hani renkler zevkle kişiseldi. Hani renkler zevkler tartışılmazdı. Hani renkler zevkler kişiye göre değişirdi. Öyleyse benim kendime yakıştırdığımın bir başkasına güzel görünmemesi kadar doğal ne olabilir ki? Durum böyle iken neden “Nasılım?” sorusunu sürekli kullanıyoruz.
Bugün canım uçarı olmak istedi. Turuncu pantolonun üstüne yeşil kazak giydim. Zevk benim kime ne? Arkadaşım geldi göz ucuyla beni süzerken suratının buruştuğunu hissettim. İçinden ne kadar zevksiz, renklere bak dediğini hissettim. Ama o benim hangi ruh halinde seçim yaptığımı bilmiyordu ki. Benim renk seçimimde ne ön plandaydı onun haberi yok ki. Oysa ben ona Nasılım? Deseydim beni kırmamak için çok hoş olmuşsun diyecekti yada objektif olacak renkler hiç olmamış, çok uyumsuz hiç iyi değilsin diyecekti. Ama bana kısas mıdır beğenip beğenmemesi tabi ki hayır. Ben bugün böyle olmak istiyorum.
Kendiniz olun. Aynalarla sakalaşın. Üstünüdeki kıyafet markalı olmasına gerek yok. Modayı da takip etmeniz o kadar önemli değil temiz giyinin, kırışlık yırtık olmasın kıyafetiniz yeterli.Siz kendinizi beğeniyorsanız bir başkasının sizi değerlendirmesine önem vermeyiniz. Experiniz yine kendiniz olsun. Siz kimeye benzemek zorunda deilsiniz. Zaten birine benzemek taklitçiliktir. Taklitlerden sakının. Önemli olan kişiliğinizdir bunu sakın unutmayın. Bir meclise girdiğiniz de üstünüzde ki kıyafet konuşamaz. Sizi kıyafetiniz temsil edemez. Belki eski püskü kıyafetiniz olacaktır ta sizin görüşlerinizi herkes beğenecektir. İnsanlara kıyafet saygı göstermez., kıyafet sizi yüceltmez.
Yazıma Ziya Paşa’nın bir sözü ile son vermek istiyorum. “ Bad Asla Necabetmi ki Verir Hiç Üniforma, Zer Düzt Palan Vursan Eşek Yine Eşektir “

Seha Ceylan

seha ceylan